Wewnątrz szybkowaru, po zagotowaniu wody (płynu) i odparowaniu pary, ciśnienie pary wzrasta i wypycha płyn, co zwiększa jego temperaturę wrzenia. Ciepło podawane na ciecz przez źródło ciepła nadal wytwarza większe ciśnienie pary i podnosi temperaturę cieczy. Zarówno ciecz, jak i para mają taką samą temperaturę. Po osiągnięciu wybranego poziomu ciśnienia regulator ciśnienia na pokrywie uwalnia nadmiar pary, a ciepło może zostać obniżone w celu utrzymania ciśnienia i oszczędzania energii, ponieważ ciśnienie nie będzie dalej rosło.

Dieta pudełkowa – potrzeby standardowe

Podwyższenie temperatury reakcji chemicznych z reguły o 10 stopni podwaja szybkość reakcji. Dzięki temu szybkowar, który może utrzymać temperaturę wewnętrzną na poziomie 120 °C, może gotować cztery razy szybciej niż zwykły gotowanie. Można w nim przygotowywać szybko potrawy, co jest nie bez znaczenia w diecie pudełkowej. Więcej na ten temat przeczytasz w artykule Na czym polega dieta pudełkowa? Cześć 1.: menu pod kątem indywidualnych potrzeb.

Ze względu na znacznie wyższą pojemność cieplną para wodna i płyny przekazują ciepło szybciej niż powietrze. Na przykład, gorące powietrze wewnątrz piekarnika w temperaturze 200°C (392°F) nie spowoduje natychmiastowego spalenia skóry, ale para z wrzącego czajnika w temperaturze 100°C (212°F) poparzy skórę niemal natychmiast i poczuje się gorętsza, mimo że para (i woda) w czajniku jest w niższej temperaturze niż powietrze wewnątrz gorącego piekarnika. W ten sposób temperatura wewnętrzna materiału w szybkowarze wzrasta do pożądanej wartości znacznie szybciej niż w piekarniku.

Niektóre przepisy, które wymagają brązowienia w celu wytworzenia smaku podczas pieczenia lub smażenia, wymagają temperatury wyższej niż w szybkowarze. Przed rozpoczęciem gotowania zaleca się niekiedy smażenie wstępne w otwartym szybkowarze.

Dieta pudełkowa w rozszerzonej ofercie

Dieta pudełkowa – na zwiększone potrzeby

Szybkowar może być stosowany w celu skompensowania niższego ciśnienia atmosferycznego na dużych wysokościach. Temperatura wrzenia wody spada o około 1 °C na każde 294 m n.p.m. (1 °F na każde 540 stóp (160 m) n.p.m.), powodując, że temperatura wrzenia wody jest znacznie niższa od 100 °C (212 °F) przy standardowym ciśnieniu. Bez użycia szybkowaru można niegotować gotowanych potraw, zgodnie z opisem w „Podróży orła bielika” Charlesa Darwina (rozdział XV, 20 marca 1835 r.):

Po przejechaniu Peuquenes zeszliśmy do kraju górzystego, pośredniego pomiędzy dwoma głównymi pasmami, a następnie zajęliśmy nasze kwatery na noc. Byliśmy teraz w republice Mendoza. Wzniesienie prawdopodobnie nie było mniejsze niż 11.000 stóp (3.400 m).

W miejscu, w którym spaliśmy woda koniecznie gotowała się, ze zmniejszonego ciśnienia atmosferycznego, w niższej temperaturze niż w mniej wzniosłym kraju; jest to przypadek odwrotny do tego z komory fermentacyjnej Papina. Stąd ziemniaki, po kilku godzinach pozostawania we wrzącej wodzie, były prawie tak twarde jak zawsze. Garnek pozostał na ogniu przez całą noc, a następnego dnia rano był znowu gotowany, ale ziemniaków nie gotowano.